در اواخر مرداد 1358 دکتر مصطفی چمران از سوی دولت موقت ماموریت پیدا می کند به پاوه برود و درگیری داخلی به وجود آمده در آنجا را خاتمه دهد. سه راس درگیری موردنظر را تشکیل می دهند: مردم پاوه، کردهای جدایی طلب و نیروهای سپاه پاسداران. چمران با تکیه بر نگاه عرفانی و بینش صلح جویانه اش، هم باید در برابر جسارت و میل به عدالت طلبی اصغر وصالی به عنوان فرمانده پاسداران مستقر در پاوه مقاومت کند و دکتر عنایتی به عنوان رئیس و سرکرده ی کردهای شورشی را قانع کند که دست از درگیری و اغتشاش بردارد. وصالی که جوانی پرشور و انقلابی ست و روحیه ای انقلابی دارد، صلح طلبی و میل چمران به جلوگیری از برخوردها و ملایمت او را به انفعال تعبیر می کند و مدام با او کشمکش دارد. تیمار فلاحی فرمانده نیروی زمینی ارتش هم در این میان نماینده ی نگرش دیگری به جنگ است و سعی می کند اوضاع را طبق تشخیص و مصلحت خودش مدیریت کند. چمران همه ی تلاشش را می کند که گرو های فکری و عقیدتی مختلف را به وحدت و رفتار عاقلانه دعوت کند، اما بر خلاف پیش بینی های او نه عمایتی که رفیق قدیمی او نیز هست کوتاه می آید و پیشنهاد صلح را می پذیرد و نه وصالی همسنگرانش حاضر می شوند دست از مقاومت بکشند. بدین ترتیب چمران که دردی عارفانه را در دل تحمل می کند، دو روزِ سخت و طاقت فرسا را پشت سر می گذارد؛ در حالی که نیروهای معارض در حال تسخیرِ کامل شهر هستند. تا اینکه به فرمان امام خمینی نیروهای رزمی کافی از مرکز به سرعت به محل اعزام می شوند و درگیری ها پایان می یابد.