رضا، یک هنرور بازیگری / سیاه لشگر که سالها تئاتر کار کرده و در چند فیلم و سریال، هنروری کررده و رویای پیشرفت در سر دارد، امکاناتی به دست می آورد که به جشنواره کن برود و مصمم است که از شانس حضور استیون اسپیلبرگ و وودی آلن در جشنواره استفاده کند و طرح فیلمنامه ای را که درباره تهران نوشته به دست آنها برساند و قانع شان کند که آن را بسازند. او در ابتدای ورود می کوشد با زن های غربیِ همسفر خود ارتباط و دوستی برقرار کند اما مورد بی توجهی آنها قرار می گیرد. در مسافرخانه ای کوچک ساکن می شود که مدیرش یک زن فیلیپینی است که او هم به دلبری های رضا پاسخ مثبتی نمی دهد. رضا در خیابان های کن آواره و بی هدف به این سو و آن سو می رود و تماشاگر رفت و آمد مردم است. به صورت تصادفی با علی سرتیپی (تهیه کننده و پخش کننده سینما) برخورد می کند و به اصرار از او می خواهد ارتباطش را با اصغر فرهادی برقرار کند اما موفق نمی شود سرتیپی را مجاب کند. رضا نه بلیت تماشای فیلم ها را دارد و نه کارت ورود به کاخ جشنواره؛ حتی یک نردبان هم ندارد تا از آن بالا برود و بتواند ورود ستاره های سینما را تماشا کند. او البته موفق می شود با استفاده از کارت خانه سینما وارد کاخ جشنواره شود اما حتی نمی تواند به اسپیلبرگ و یا فرهادی نزدیک شود. در یک مغازه تصادفا به یک جوان ایرانی به نام جمال برمی خورد که مدتی با همراه می شود. فردای آن روز نردبان همسایه را کِش می رود و از آن برای تماشای ستارگان روی فرش قرمز استفاده می کند. او به توصیه جمال، کت و شلوار می پوشد تا به عنوان یک مهمان محترم شناخته شود و شاید جدی تر گرفته شود. یک بار با یک عدد بلیتی که جمال برایش گرفته وارد سالن می شود اما امکان مواجهه و گفت و گو با اسپیلبرگ را به دست نمی آورد. جمال به بهانه این که وودی آلن را دیده، او را به کافه ای می برد که فقط عینکی شبیه عینک وودی آلن روی یکی از میزهای آن است. جمال از غفلت رضا استفاده می کند و موبایل و پول های او را می دزدد. رضا که دیگر پولی برایش باقی نمانده، از مسافرخانه می گریزد و در خیابان های کن آواره می شود. سپس، به دلیل گرسنگی سعی می کند با زدن دفی که جمال نزد او جا گذاشته، از رهگذران پولی برای خرید غذا بگیرد. در پایان او را در حالی می بینیم که در پیاده رو خوابیده و پرچم ایران را برای محافظت از سرما روی خودش انداخته است.