ویل کین، کلانترِ هادلی ویل، در آخرین روز خدمتش و در آستانه بازنشستگی، با دختری جوان به نام اِمی ازدواج می کند. اما از گوشه و کنار خبر می رسد خلافکارانی که ویل باعث به زندان افتادنِ آنها شده، آزاد شده اند و برای کشتن او می آیند. ویل قصد دارد تا به همرا اِمی شهر را ترک کند، اما حس وظیفه شناسی به و نهیب می زند که برگردد، چون نمی خواهد مثل یک آدم بزدل در قبرش دراز بکشد. عروسِ خشمگین، نخستین و تنها کسی است که به او اعتراض می کند. ویل سعی می کند عده ای را برای مقابله با این تبهکاران گرد آورد، اما اهالی شهر از او، مثل یک جذامی، کناره می گیرند. ویل، که دریافته به تنهایی مردانگی اش را بیازماید، وصیت نامه اش را می نویسد و سپس قدم بیرون می گذارد تا همچنان که با شجاعت زندگی کرده، شجاعانه هم بمیرد. سرانجام، همسر وفادار و باایمانِ ویل (که عضو فرقه ی مذهبی مخالف خشونتِ کواکر است)، اعتقادات مذهبی اش را کنار می گذارد و یکی از راهزنان را با شلیک گلوله ای از پای درمی آورد. ویل، بزرگان و زعمای هادلی ویل را، که از کرده ی خود پشیمان شده اند و برای دلجویی اش آمده اند، از خود می راند و نشان کلانتری را پیش پای آنها بر روی زمین می اندازد.